ÖZBEKİSTAN   SEMERKAND TAŞKENT  BUHARA,HİVE  VE KAZAKISTAN ALMATA. ATA ŞEHİRLERİM DE YENİDEN DOĞMAK

ÖZBEKİSTAN   SEMERKAND TAŞKENT  BUHARA,HİVE  VE KAZAKISTAN ALMATA.
ATA ŞEHİRLERİM DE YENİDEN DOĞMAK. 

Yıllardır içimde bir özlem vardı…
İsmini her duyduğumda içimi titreten, haritada yerini parmak ucuyla ararken yüreğimin atışını hızlandıran şehirler: Taşkent, Semerkant, Buhara, Hiva… Ve elbette, Almatı.
Bu isimler yalnızca birer şehir değil; bir milletin hafızası, bir kültürün beşiği, bir tarihin yaşayan tanıklarıydı benim için.
Ve bir gün, bavulumu değil, kalbimi alıp yola çıktım. Ata şehirlerime, özlemle büyüttüğüm hayalime doğru…

İlk durağım Taşkent’ti. Modern binalar, geniş caddeler… Ama her köşesinde geçmişin izleri.
Oradan Semerkant’a geçtim. Rengârenk çinilerle süslenmiş Registan Meydanı’nda içime bir sessizlik çöktü. Yüzyılların bilgeliği fısıldıyordu kulağıma.
Buhara’da, zaman adeta akmayı bırakmıştı. O dar sokaklarda yürürken yalnız değildim; sanki atalarım da yanımdaydı.
Ve Hiva… Tarihin duvarlarda yankılandığı, bir açık hava müzesi gibi… Her taşında bir dua, her kubbesinde bir umut vardı.

Yolculuğum yalnızca Özbekistan’la sınırlı değildi. Kazakistan’ın incisi Almatı’ya vardığımda, doğanın cömertliğine, insanın sıcaklığına bir kez daha hayran kaldım.
Orada gördüm ki, biz hâlâ aynı yürekten geliyoruz. Diller değişse de gönüller bir, bakışlar tanıdık.

Bu yolculuk bir seyahat değil, bir dönüş, bir kavuşmaydı benim için.
Köklerime, tarihime, kimliğime döndüm.
Her adımda, geçmişimin izlerini sürdüm. Her durakta bir yanım eksilmek yerine biraz daha tamamlandı.

Bugün burada, bu satırları yazarken artık daha bütünüm. Çünkü insanın geçmişiyle buluştuğu yerde, geleceği de şekillenir.
Ve ben artık biliyorum: Ne zaman içim daralsa, hangi şehirde olursam olayım, gözlerimi kapatır, Buhara’nın sessizliğini, Semerkant’ın mavisini, Hiva’nın taş duvarlarını ve Almatı’nın yeşilini hatırlarım.

Orada, ruhumun bir parçası kaldı.
Ama içimde, oraların sonsuz huzuru var 
Çok gezenmi bilir,cok okuyanmi bilir derlerya ,Tabikide benim için çok gezen bilir.Cünkü bazi seyleri okuyarak degil,yaşayarak ,görerek idrak edebiliriz.
Özbekistan ve Kazakistan’a yaptığım bu seyahat sadece bir yolculuk değil  içimde yankılanan bir çağrıya cevaptı .Bu sehirler bana yalnizca hic bir zaman șehir gibi gelmedi.Onlar bizden çok uzakta görünseler de,aslinda bize bir okadar sa yakindi.Çünkü bu topraklar bizim kültürünüzün,dilimizin,geçmişimizin yaşadığımı yerlerdi.Ve ben nihayet yıllardır hayalini kurduğum hayali gerçekleştirdim.Ata şehirlerimize bir yolculuk yaptım.
Hayat kısa…
Hiçbir anın tekrarı yok.
Biriktirdiğimiz anılar, gördüğümüz yerler, dokunduğumuz hayatlar… işte gerçek zenginlik bu.
Gezin. Görün. Öğrenin.
Yeni şehirlerde, yabancı sokaklarda kendinizi yeniden keşfedin.
Ben öyle yaptım… ve her adımda ruhum biraz daha özgürleşti.

Unutmayın:
Valiz dolusu eşya değil, kalp dolusu anı götürür insan bu hayattan.