Çalışmanın Görünmez Ağırlığı
1 Mayıs 2026 Brüksel
Bugün 1 Mayıs 2026. Bir Cuma. Takvimin insana seyrek de olsa sunduğu o nadir armağanlardan biri: uzun bir hafta sonu eşiği. Üç gün. Soluk alma vakti. Aile sıcaklığı, dostluk muhabbeti ya da yalnız kalma lüksü.
Ama bu sıradan görünümün arkasında, tarih hâlâ nefes alıyor.
1 Mayıs, yalnızca bir tatil değil. O, hafızanın içinde kök salmış bir tarihtir işçi mücadelelerinin, hak taleplerinin, bazen de bastırılmış seslerin yankılandığı bir gün. Ülkeden ülkeye değişen anlamıyla: kimi yerde sokaklar bir tribune'e dönüşür, kimi yerde ise ulusal birliğin sahnesine. Ne var ki her hâlükârda bu gün, bir araçtır, siyasi ya da simgesel.
Ve nihayetinde, tek bir gerçeği taçlandırır: çalışmanın gerçeğini.
Ama "çalışma" kelimesinin altında ne yatıyor, buna dikkat etmek gerek.
Çalışma, tekbiçimli bir deneyim değildir. Ağır olabilir, değerli olabilir, görünmez olabilir, güvencesiz ya da kimliği kurucu olabilir. Ve her toplumda farklı biçimlerde tanınır ya da tanınmaz. Onun algısı, kültürün ve siyasi tercihlerin derin izlerini taşır.
İşte benim yolum da bu aralıkta, bu eşikte şekilleniyor.
Finans, vergi, muhasebe, gayrimenkul ve miras planlaması... Bir yanda teknik bilginin soğuk dünyası. Öte yanda siyasi analiz: Belçika'nın karmaşık iç dengesi, Orta Asya'nın stratejik coğrafyası — Kazakistan, Özbekistan, Tacikistan, Türkmenistan ve zaman zaman Orta Doğu'nun girift denklemleri.
Ve bunların yanında, belki de en derin kökleri olan bir başka iş daha: Belçika'daki Türk diasporası içinde medyatik bir köprü olmak.
1960'larda imzalanan göç anlaşmalarıyla Belçika'ya yerleşen, zamanla bu toprağa kök salan, ama kimliğinin ağırlığını hâlâ taşıyan bir topluluk. Yerleşik ama derinlerde süregelen sorularla dolu: aidiyet, aktarım, temsil.
Ben de bu hikâyenin bir parçasıyım.
Göçmen bir aileden, Belçika'da doğmuş biri olarak; Türkiye'ye olan bağlılığım bazen mesafeyle daha da güçlenen bir bağlılık olarak iki dünyanın tam ortasında duruyorum. Ne tamamen buraya ait, ne tamamen oraya. Bu arada-lık, benim için bir yük değil; bir sorumluluk.
Üstlendiğim rol, bir aracının rolüdür.
Bir yanda: diasporaya, Belçika'nın kültürel, ekonomik ve siyasi dokusunu anlatmak. Öte yanda: Türk ve Türki kültürü, Belçikalı ve Avrupalı bir okuyucuya taşımak bağlamıyla, nüansıyla, derinliğiyle.
Bu iş tarafsız değildir. Titizlik ister, doğrulama ister, sürekli bir analitik uyanıklık ister. Kişisel konfordan ödün vermeyi gerektirir. Okuma, araştırma, tartma...
Görünmez bir emektir bu. Ama yapısal bir emek.
Ve işte paradoks burada belirir.
Bu kadar çaba harcanan bir işin tanınması, çoğu zaman bu çabayla orantılı değildir.
Daha da ağırı: bu emek zaman zaman araçsallaştırılır. Desteklenmeden kullanılır. Sivil toplum aktörleri tarafından, kamu kurumları tarafından ve kimi zaman devlet yapıları tarafından.
Bu sonuncusu, meseleyi daha hassas bir zemine taşıyor.
Çünkü devlet, siyasi iktidar ile aynı şey değildir. Bu ayrım, basit görünebilir. Ama pratikte sürekli bulanıklaşır.
Bir ülke, onu yönetenlerden ibaret değildir. Bir ülke, çeşitliliğiyle, gerilimleriyle, çelişkileriyle ve yine de birlikte yaşayabilme kapasitesiyle bir halktır.
Siyasi iktidar devlet mantığının önüne geçtiğinde, roller karışır. Öncelikler kayar. Ve farklı katmanları vatandaşları, kurumları, kültürleri birbirine bağlamaya çalışanlar, sisteme yabancı hâle gelir; çevresel bir figüre dönüşür.
Bu bir şikâyet değil. Bir gözlem.
Sahada yürütülen çalışma özellikle diaspora kökenli gazetecilerinki çoğu zaman zorunluluktan tercih edilir: daha az maliyetli olduğu için, daha erişilebilir olduğu için ya da anaakım medya devrelerinin gözünden kaçtığı için. Ve sunduğu gerçek fayda ile karşılık gördüğü saygı arasındaki mesafe, çoğu zaman acı verici biçimde geniştir.
Ama bu, özün değişmesine yol açmaz.
Çünkü bu çalışma, iktidara değil; daha uzun soluklu bir şeye sesleniyor: devlete ve ötesinde, ülkeye.
İktidar geçicidir. Devlet ise zamana yazılır.
1 Mayıs, tüm simgesel yükünün ötesinde, sade bir soru sorar bize:
Çalışmaya gerçekten ne kadar değer veriyoruz?
Yalnızca görünür olana değil. Yapısal olana, bağlayıcı olana, aydınlatıcı olana da.
Kamusal sorumluluk taşıyanlara sormak gerekir: Bugün alınan kararlar, gerçekten bu kararların ağırlığının bilincinde mi alınıyor?
Vatandaşları temsil etmek, teknik bir görev değildir. Ahlaki bir zorunluluktur.
Ve o zorunluluk, yalın bir şeyle başlar:
İddia ettiğin şeye sadık kalmak.
Kadir Duran Brüksel Korner
Yorum Yazın
Facebook Yorum