GURBETCİ OLMAK
ZOR BE KARDEŞİM !
Ben doğduğum günden beri hasret çeken biriyim. Babam askerdi ben doğduğumda. Büyüdüm babamin tayinlarından dolayi memlekete hasret kaldik yillarca. Sonra evlendim başka bir şehre gelin gittim. Memleket hasretine bir de ailemin hasreti eklendi. Yillar sonra ülke değiştirdim memleket, aile, akraba ve bir de ülke hasreti çıkmıştı. En büyük acımda bir daha hiç bir zaman yüzünü göremeyeceğim canım babamın hasreti yüreğime eklenmişti. Babamın beni en son yolcu ettiği günü unutamıyorum. Aklımdan hiç çıkmıyor. Baba ocağına gittiğimde kimseye hissettirmeden gözlerim ve yüreğim her zaman babamı arar. Sanki beni karşılıyor hoşgeldiniz yavrum deyip sarılmasını hissediyorum, ailemle her kavuştuğumda. Beni en son kapının önünde uğurladığını hatırlıyorum. Sonra ki görmem morg olmuştu. Rabbim bu acıyı hiçbir kuluna yaşatmasın. İste bu nedenle gurbetlik zor be kardeşim diyorum. Yıllar geçsede buna alışamıyorsun. Dönmek istesen de şartların el vermiyor seni geriye çekiyor başaramıyorsun.
***
Yüküm çok ağırlaşmıştı. Yaklaşık 19 yıldır Belçika'da yaşıyorum. Burada ki Türk vatandaşlarının yaz gelince telaşını görmeniz lazım. Vatanı için, toprağı için, ailesi ve akrabaları için hepsini alır bir telaş. Her konuşmalarından biri mutlaka bu yıl izin var mı, ne zaman yola çikacaksin, kaç haftaliğina gidiyorsun'dur. Izne gidecek olanlar son derece heyecanli ve mutludur. Gidemeyenlerde bir o kadar hüzünlü. Her yil izne gidemeyenler daha senesi gelmeden gelecek seneyi düşünür. Ya seneye gidemezsem diye. Yüreğini kaplar bir hüzün. Gurbetçilik zor be kardeş. Gitsen bir türlü gitmesen daha beter.
Haziran ayının son haftaları izne gidecek olanlar arabalarına bagajlarını yüklerler. Büyük bir heyecanla alış verişler yapılıp, eşe dosta alınacak hediyeliklerini alırlar. Tüm hazırlıklarını büyük bir heyecanla tamamlar, sıla yoluna düşerler.
Haziran ayının son haftaları izne gidecek olanlar arabalarına bagajlarını yüklerler. Büyük bir heyecanla alış verişler yapılıp, eşe dosta alınacak hediyeliklerini alırlar. Tüm hazırlıklarını büyük bir heyecanla tamamlar, sıla yoluna düşerler.
Vatanımıza, memleketimize ulaştığımızda sokakta evin önünde büyük bir coşku ve mutlulukla karşılanırız. Öpüp, koklayıp sarılarak ayrı kaldığımız yılların hasretini, özlemini gideririz. Fakat daha ilk gittiğimiz gün içimize bir sancı düşer. Dönüş yapacağımız günlerin hesabını yapmaya başlarız. Bunu yaparkende karşı tarafa hissettirmemeye, onları üzmemeye özen gösterirz. Bizim için bol çeşitli yemekler hazırlanmıs, büyük sofralar kurulmuş olur her zaman. En sevdiğiniz yemekler pişirilmiştir. O anın hiç bitmesini istemezsiniz. Sofrada bol kahkaha, sohbet, mutluluk ve ağız tadıyle yenilen yemekler vardır.
Sevdiklerinle daha fazla zaman geçirebilmek için sabahlara kadar oturur daha az uyursun. Eğer farkettiyseniz gurbetçiler çok uyumaz. Sayılı günler heba olmasın diye. Zamanın akışını unutmaya çalışır gurbetçi. Her anlarını aileleri ve sevdikleriyle birlikte dolu dolu yaşayıp yılların acısını çıkarmak için. 5 haftan 5 gün gibi gelip geçmiştir. Ayrılık vakti geldiğinde o veda günü evden cenaze çıkarmışcasına evin halkı yastadır, çok acı bir gündür. Gidip dönmemek, gelip görmemek vardır. Gelişimiź düğün dernek havası, dönüşümüzde ise gözlerimiz yaşla, yüreğimiz hüzünle dolar. Aklında hep o son veda sahnesi kalır. Annenin ve kardeşlerinin sıcak vedaları. Seni taaa sokağın sonuna kadar yolcu etmek için eşlik etmeleri. Gözden uzaklaşana kadar elleri havada asılı kalır Allah'a ısmarladık diyerek. Diller tutulmuş, gözler yaşla dolup, gönüller dile gelmiştir. Sonra ki seneyi, yani izin gününü daha o andan itibaren iple çekmeye başlarsın. Yol uzundur. İki gün yollarda geçer zamanın. Ama yüreğin vataninda ailenin yaninda kalmistir. Gülmezsin konuşmazsın. Geçirdiğin o dolu dolu günleri yüreğin buruk, gözlerin yaşlı, film karesi gibi tekrar başa sararak izlercesine gözden, gönülden tekrar tekrar geçirirsin ta ki evine gidene kadar. Ve Rabbine dua edersin inşallah seneyede sevdiğim insanları tekrar görmemi onlarla hoşça vakitler geçirmemi nasip et diye.
Her yıl bu duyguları yaşarız. Yani neymiş gurbetçi olmak gerçekten zormuş be kardeşim.
***
Birde senin özleminle yanıp tutuşan, sıla'n da seni karşılıksız sevip arkanda bırakıp gittiğin, yollarını dört gözle dualarla bekleyen anan, baban ve kardeşlerinin yüreğinde ki acı vardır. Gittiğiniz zaman hiç ayrılmamışcasına kaldığınız yerden en derin sevgiyle devam edersiniz. Tekrar geri gideceğinizi düşünmek bile istemezler. O anı, birlikte vakit geçireceğiniz zamanı hiç israf etmeden dolu dolu yaşamak isterler. Herşeyin bizim istediğimiz gibi olması için çabalarlar. Bizi mutlu etmek için çevremizde pervane olurlar. Sanki hep onlarla kalacağımız his uyanır içlerinde. Gerçeği bilselerde üzerine bir singer çekip o tarafını görmek hissetmek istemezler. Her ne kadar mutlu olsalarda bizde ki ayrılık acısının aynısını onlarda yüreklerinde yaşarlar. Biz döndüğümüzde bizden önce ki hayatlarına hüzünle devam ederler. Bir sonraki yılda tekrar bizi görmek ümidi yüreklerine birazda olsa su serper rahatlarlar. Ancak, gidince dönmemek, gelince görmemek duygusu onlarında her zaman yüreklerinin bir köşesinde var olur. Gurbetçi olmak işte bu yüzden zor be kardeşim.
***
Yüce Rabbim, hepimizede inşallah her izin sonrasında bırakıp geldiğimiz sevdiklerimizi, diğer izinde de sağlıkla, mutlulukla yeniden görmeyi nasip etsin. Geride bıraktıklarımıza ve biz gurbetçilerede sabırlar versin. En büyük ayrılıklarımız böyle olsun.
Sevgiyle kalın...Allah'a emanet olun.
Fikriye Ayrancı Keper
Belçika-Genk 2020/ Haziran
