Her anne – babanın ideali çocuklarını kendi ayakları üstünde durabilen, kendine güvenen bir birey olarak yetiştirmektir. Çünkü çocuklar kendi başlarına ihtiyaçlarını karşılayabildiklerini fark ettikçe kendilerine olan güvenleri artacaktır. Anne- baba olarak çocuğunuzun yapabileceği her şeyi kendi başına başarması için imkan tanımalıdır.
Bu nedenle sorumluluk duygusunun gelişmesinde en etkili yöntemlerden biri çocuğun davranışının sonucunu yaşamasına fırsat vermektir. Peki çocuklar ne zamandan itibaren sorumluluk almalı.
El becerileri geliştiği andan itibaren çocuk örneğin kendi giysilerini giyip çıkarabilir. Hareketini kontrol eden çocuk, dengesini sağlayabildiği anda sorumluluk almaya başlar. Örneğin yemek yiyebilen bir çocuğa yemek yedirmeye devam etmek, hem onun becerisinin gelişmesine hem de yeterlilik duygusuna zarar verebilir.
Çünkü çocuklar yaşayarak yaparak öğrenirler. Ama bazı aileler çocuklarının sorumluluk almalarına istemeyerekte olsa farkında olmadan engel olabilirler. Genellikle de anneler, annelik iç güdüsüyle bu hataya düşebilirler. Çünkü Türk annesi yufka yüreklidir, örneğin ağlayan yavrusuna kıyamaz. Bu durum Avrupalı bir annede farklıdır.
Avrupalı anne daha bir katı tutum gösterebilir. Başka bir örnek vermek gerekirse Türk annesine göre çocuk her zaman yardıma muhtaç gibi düşünülür. Ama bir Avrupalı anneye göre çocuk bir bireydir. Bu durumda her çocuğa yaşına göre sorumluluklar verilmelidir. Örneğin 3-4 yaşlarda çocuklar, basit ev işlerinde yardımcı olabilirler.
Kendi oyuncaklarını toplayabilir. 5-6 yaş çocuk kendi başına giyinip soyunabilir. Bu örnekler çocukların yaş gruplarına göre çoğalabilir. Bundan da anlıyoruz ki çocukların sorumluluk duygusunun gelişiminde anne-babanın önemli bir rolü vardır.
