Çoğu işçi olarak Belçika’ya gelen birinci kuşak, genelde okuma yazma bilmiyenlerden oluşurken, bilenler ise en fazla ilkokul mezunu. Brüksel’de yaşayan Emirdağ‘lılar çoğunlukla çocuklarını evlerine yakın okulları tercih ederek, onları göçmen çocuklarının gittiği okullara yazdırıyor. Hükümetlerin, yabancı kökenli öğrencilerin çoğunlukta olduğu, kültürel karışımın olmadığı okullara olan olumsuz bakışı, bu okulların elitist okullar ile arasının açılmasına neden oluyor. Bu da Brüksel’deki Türk kökenli öğrencilerin gelecekteki başarı şansını bir hayli düşürüyor.
Brüksel Üniversite’sinde çalışan sosyolog Dirk Jacobs, Türk asıllı Belçikalıların eğitim sistemindeki ayrımcılığın kurbanı olduğunu, bu ayrımcılığın iş arayışı sürecinde de devam ettiğini, bunun da Türklere, toplum tarafından dışlanma hissi vererek, kendi içlerine kapanmalarına sebep olacabileceğini belirtiyor.
Gençler eğitim sürecinde ırkçılığa maruz kalarak engelleniyor
Kültür Bulyonu adlı dernekte hayatının 24 yılını Türklerin de aralarında bulunduğu yabancı kökenli öğrencilere adayan ve Okullarda Irkçılığa Maruz Kalanlar için Koruma Kollektifi CODİRE’yi kuran Belçikalı Dominique Dal (64) okullarda yaşanan ırkçılığın had safhada olduğunu, anaokullarında bile çocukların sınıfta bırakıldğını veya okuldan atıldığını belirtiyor. Dal, çocukların psikolojisinin düşünülmesi ve korunması gerektiğine işaret ediyor ve çocukların kültürel farklılıklarının yeterince dikkate alınmamasından şikayet ediyor. Dal eğitim sisteminde tamamen değişikliğe gidilmesini savunuyor. Belçika’daki dünya sıralamasında ilk yüze girebilen üniversitelere sahip olsa da , uzmanlar ülkedeki eğitim sistemini ayrımcılığı tetiklediği gerekçesiyle sık sık eleştiriyor. Durumun vehametine dikkat çeken Belçikalı eğitim gönüllüsü: ‘‘Bir gün çalışacak yeterince Belçikalı kalmayacak. Belçika’da yeterince mühendis, hemşire, doktor yok. Hükümet vasıflı insanları dışarıdan getirmek zorunda kalacak. Yeni bir göç dalgası yaşanabilir. Ancak sistemin değişmesi ile buradaki gençler değerlendirilebilir. Birçok gencin eğitim sürecinde ırkçılığa maruz kalarak engellendiğine inanıyorum. Yeni politikalarla gençlerin başarmasına şans tanınabilir” diyor.
Belçika’nın ekonomisi diğer birçok Avrupa ülkesine göre daha iyi durumda olsa da, Brüksel’de her beş kişiden biri işsiz. Yabancı asıllı gençler arasında bu oran iki kat fazla. Birinci kuşak 80’li yıllarda madenler kapanınca kendi hallerine bırakıldı. Belçika’da doğup büyüyen, dil sorunu olmayan ikinci ve üçüncü kuşak da halen istihdam sorunu yaşıyor.
Belçika’da ırkçılığın, ayrımcılığın net bir şekilde var olduğuna işaret eden Avrupa Irkçılık ile Mücadele Ağı’nın Direktörü Michael Privot, Türk toplumunun uyumuna yönelik, Belçika’nın şu ana kadar hiç bir somut adım atmadığını, 50 yıldır Türkleri ve diğer göçmen grupları kaderine terk ettiğini, ancak ikinci ve üçüncü kuşaklarda görülen gelişme ile durumun hızla değiştiğini ve böylece entelektüel bir kesimin oluştuğunu söylüyor. Michael Privot yabancı kökenli insanları topluma kazandırmanın en güzel yolunun istihdamdan geçtiğini, ancak Belçika’nın bu konuda yeterince çaba sarfetmediğini belirtiyor. Belçika’daki eğitim sistemini de eleştiren Privot, Belçika genelinde Türk kökenli insanlar tarafından açılan 8 okuldan övgü ile söz ediyor ve bunun gelecekte çocuklar üzerinde pozitif etkileri olacağını belirtiyor
Yorum Yazın